ضرب المثل طالقانی «دیگه آن گُو ُبمِِرد و وَاره بی‏سُِوست!»

وجه تسمیه

در روزگارانى نه چندان دور که در اغلب خانه های روستاهای طالقان يك يا چند راس گاو شیری جهت رزق و روزى داشتند. زنان همسايه جهت بهره‏ورى بيشتر از شیر سالها پیش از نخستين شركت تعاوني امروزی نوعی تعاونی بدون بنام « وَاره» در روستاهای طالقان تا اوائل دهه 50 راه اندازی کرده بودند.. «واره» نوعي سازمان غيررسمي تعاوني سنتي غالباً «زنانه»گُو بُموُرد و وَاره بیسُوست و بسيار كهن با محور اصلي «همياري» است.علت ایجاد تعاونی «واره» در منطقه طالقان دشواری عمل آوری محصولات لبنی به شیوه سنتی است . دامداران به دلیل فقدان وسایل سرمایشی مانند یخچال و روشهای پایداری بلند مدت چون پاستوریزه و غیره ،به ناچار باید شیر را به سرعت تبدیل به دیگر فراورده های مانند ماست و پنیر و کره و.. می نمودند اما این کار برای اغلب دامداران که مقدار اندکی شیر در روز داشتند چندان به صرفه نبود این بود که هر دو یا چند خانوار به نوبت آنچه را که در یک روز (صبح و عصر)از گوسفندان یا گاوان می‏دوشیدند به خانواری معین می دادند. در باریکان واره با ظرف معین هر خانوار و چوبی حدوداً 30 سانتی شکل می‏گرفت . خانواری که شیر می آورد چوب را در ظرف شیر قرار می داد و پس از خارج کردن از ظرف به آن خاکستر می پاشید. خاکستر به نم حاصله از رطوبت شیر می چسبید و سپس چوب را قسمت بالای خاکستری شده علامت می گذاشتند. انگاه که نوبت واره خانوار آورنده شیر بود ،شیر را در همان ظرف اول تا جائی که محل علامت چوب بود می ریختند و به این ترتیب سهم آورنده تصفیه می شد.

در مواقعى كه گاو بنا به دلیل بیماری یا حادثه ای از بین می رفت.طبعاً اين شراكت يا "واره" براى صاحب گاو پایان می پذیرفت مى رفت . البته اين ضرب المثل را در مواقعى كه پدر يا مادر خانواده اى از دنيا مى رفت و به تدريج رابطه ى بين فرزندان كم مى شد و یا قول و قراری به دلیل بد عهدی شکسته می شد نيز به كار مى بردند . اين حكايت در روزگار ماشينى ما نمود بيشترى دارد .خوب است اين ضرب المثل را هميشه آويزه گوش خودكنيم و هيچگاه رابطه گرم خانوادگى و عهد و پیمانمان را سست و لرزان نكنيم .


طراحی و اجرا توسط: وب باکس پورتال