باريكان داراي دو محله جر (بالا)محله – جير (پائين)محله است . «رونا» ميدانگاهي با شيبي تند بود كه صبح و شام گله هاي گاو وگوسفند اهالي در انجا ميعاد داشتند.
باريكان در سال 1335 با همت اهالي داراي راه شوسه شد كه از آبنما باريكان از جاده اصلي جدا ميگردد و به اين ترتيب اولين خودروي جيپ به رانندگي محمود خان به باريكان راه يافت .
حمام خزينه اي ده كه در جير محله قرار داشت در سال 1356 در محل جديد بصورت دوشي احداث شد. باريكان داراي آسياب آبي بوده است كه از اوائل دهه 30 رو به ويراني نهاده است . اما سنگ آسياي آن تنها باز مانده آن هنوز بر جاي مانده است.
مدرسه رو ستا در سال 1332 بنيان گذارده شد. اما در سال 1357 به كار خود پايان داد و پس از انكه در اوائل دهه 70 مدتي مركز مخابرات شد .و اكنون مركز شوراي اسلامي باريكان است .
مسجد قديم باريكان در يك طبقه و داراي ستونهاي متعدد چوبي بود .
در سال 1350 در همان محل مسجد آجري احداث شد كه كلنگ آنرا مرحوم حضرت آيت الله طالقاني بر زمين زدند.
برق در سال 1360 به باريكان رسيد و از آن تاريخ به بعد چراغ هاي گرد سوز و فانوس به تاريخ سپرده شدند.
باريكان در سال 1350 داراي آب لوله كشي شد. پس از ساخت منبعي با 30 متر مكعب گنجايش ابتدا آب از «گلوگاهي چشمه» با لوله گذاري حدود 500متري به منبه انتقال ويافت و سپس لوله كشي در سراسر باريكان آبلوله كشي را به منازل رساند و بعد از ان ساخت حمام خصوصي در خانه ها رواج يافت تا اينكه در سال 1361 موجبات تعصيلي كامل حمام فراهم امد.
آب مزروعي باريكان از رودخانه باريكان و از محلي به نام بندگاه تامين مي شود . آب پس از طي مسافتي حدود 6 كيلومتري در بستري خاكي به محلي بنام اسل (استخر) وارد ميشود. نوبت آب مزروعي هم اكنون در دوره هاي 12 روزي تقسيم شده است. فصل زمستان و بارشها آب بند و جوي آب را تخريب مي كند و مرمت آب بند و پاك كاري جوي آب ، حديث هر ساله اي است كه از سالهاي بسيار دور تا كنون ادامه دارد و با همياري رايگان اهالي با رسمي بنام «اليجار» وطي چند روز به سامان مي رسد
روستا داراي دو قبرستان است كه به جر مزار و جير مزار شهرت دارد . در سال 1375 غسالخانه به همت اهالي احداث شده است.
تا قبل از دهه 50 روستاي باريكان مانند ساير روستاههاي منطقه داراي« كشاورزي» و « دامپروري» بود . به نحوي كه علاوه بر كشت آبي حدود يك سوم از اراضي ، ساير زمينها نيز غالبا" زير كشت ديم قرار داشت .گرايش به باغداري كه از اواخر دهه 40 آغاز شده بود در دهه 50 به اوج خود رسيد. همچنين دامپروري شامل گوسفند، بز ، گاو شيري و گاو نر براي امور كشاورزي و نيز مرغ و خروس رواج داشت.در باريكان قاطر كمتر يافت مي شد . اما هر خانوار معمولا الاغي در طويله داشت . از اين رو يكي از فعاليتهاي بخش كشاورزي در فصل بهار و تابستان ،جمع آوري علوفه هاي خودرو و يا كاشته شده براي زمستان چارپايان بود و انها را بر فاز بام يا بحسب گويش محلي « بيم» روي هم به صورت هرمي مي انباشتند كه آنرا « كپا» مي ناميدند.
اما با مهاجرت جوانان روستا به تهران و كرج كه از اوائل دهه 30 آغاز گرديد ، همين اينك كشاورزي به باغداري و كشت محدود مزارع آبي منحصر شده و از دامداري تقريبا اثري بر جاي نمانده است.
سلسله مراتب اين بخش همچنان ادامه خواهد يافت